ขอบฟ้า's profile- - ขอบฟ้า - -PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
- - ขอบฟ้า - -ณ เส้นขอบโลก |
|||||||
|
June 05 แพ้ .... ช่างมัน001 ลืมฉันไปละยัง .... สเปซ ฉัน .... ลืมเธอไปพักใหญ่ๆ แล้วล่ะ
ฉันคิดถึงเธอ เพราะ ไปอ่าน ไดอารี่ ออนไลน์ของเจ้าเนอร์ส ฉันเลยคิดถึง ไดอารี่ออนไลน์ เก่าๆ ของฉัน ตอนนี้ ปิดตาย ไปนานแล้ว เหลือแต่เจ้าสเปซ น้อยๆนี่แหละ ที่ฉัน ..... ยังคงเหลือพื้นที่ ... ที่ของฉัน บ้าง
ไม่อยากไปสร้างไดอารี่ใหม่ ไม่นาน ฉัน ก็ ต้องปิดมันอีก ที่สำคัญ บางครั้ง ฉันให้เวลา ให้ความคำคัญ มากกว่า ไดอารี่ที่อยู่เป็นเพื่อนกับฉันมานานถึง 13 ปี ฉันอัพได แต่ ฉันลืมเขียนไดอารี่ นี่สำคัญ นะ ออนไลน์ ไม่นานก็ ผ่านไป แต่ ถ้าฉันได้เขียน มันจะอยู่กับฉันไปจนวันสุดท้ายของชีวิต ฉันรักมัน
รักไดอารี่ของฉัน อยู่กันมา 13 ปี แล้ว ของรักชิ้นหนึ่งล่ะในชีวิตนี้
002 ฉัน แพ้ .... แพ้ภูเก็ต ตั้งแต่ไปที่นั่น ร่างกาย ใจ ฉัน อ่อนแรง อ่อนปวกเปียก ไม่ไหว สองเดือนที่นั่น ต่าง กัน มากมาย กับ สองเดือนที่ศิริราช ฉันไม่อยากพูดถึง ไม่อยากคิดถึง ปล่อยมันไปกับเวลาแล้วกัน เค้าบอกอย่าคิดถึงอดีตให้มันมาก นี่ไง ฉันจะลืมเธอ .... ภูเก็ต
003 อีกไม่กี่ชั่วโมง ฉันก็ต้องเริ่มนับ หนึ่ง กับ เทอมสุดท้าย ในชีวิตนักศึกษาปริญญาตรี ไม่ใช่นับหนึ่งสิ บางทีฉันอาจจะต้องเริ่มต้นจาก ศูนย์
ฉันไม่เหลือเพื่อนแล้ว ! บอกตัวเองว่า ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็มีน้องๆ ไม่สิ ฉันยังมีชัยวัตอีกคน ฉันยังมีเพื่อนอีกตั้ง1 คน โดดเดี่ยวจัง ชีวิตในเทอมสุดท้าย ไม่มีใครร่วมทางกับฉันเลย
ฉันไม่ได้หมายถึงเพื่อนในคณะ ฉันหมายถึงเพื่อนในชมรม ก็ชีวิตรั้วแม่โดมของฉัน ส่วนใหญ่ก็อยู่กับโดมทักษิณนี่แหละ เจอเพื่อคณะแค่เวลาเรียน ..... แค่นั้น
ฉันคิดถึง ช่วงเวลาดีๆของเรา เรากินข้าวด้วยกันทุกเย็น พอทุ่มนึง ก็จะยิงไปหาคนโน้นคนนี้ เป็นที่รู้กันว่า ถึง เวลา กินข้าวเย็นของพวกเราแล้ว
แต่นับจากนี้ ฉันจะกินข้าวเย็น กับใคร
ฉันอยากร้องไห้
เรื่องมันเศร้า ไม่อยากพูดถึง เพราะฉันพูดเรื่องนี้มาเยอะแล้ว พูดมานานแล้ว ทำใจมานานมากมายแล้วเหมือนกัน แต่ทำยังไง ....... มันก็ทำไม่ได้อยู่ดี
ใน เมื่อ เหลือ ฉัน อยู่ คน เดียว
003 ฉันรักแม่ ฉันอยากจะอยู่สตูลกับแม่ไปนานๆ นานกว่านี้ เชื่อสิ ว่า วันจันทร์ที่จะถึง ตอนแม่กินข้าวเที่ยง แม่จะโทรหาฉัน แล้วก็พูดกับฉันว่า “แม่คิดถึง” ก็ฉันมาอยู่กับแม่เดือนนึงเต็มๆ แม่เคยกินข้าวเที่ยงคนเดียวนานนาน พอฉันมาอยู่ด้วย เราก็กินข้าวกันสองคน ทุกมื้อ ทุกวัน แต่ .... คง อีกนาน กว่าที่ฉันจะมากินข้าวกับแม่ที่สตูลอีก
ฉันรักแม่ รักมากที่สุดแล้วในชีวิตนี้
...... ฉันกำลังร้องไห้
อีกไม่กี่ชั่วโมง ฉันก็จะจากแม่ ไป ทำหน้าที่ของฉันต่อแล้ว
.... ฉันไม่เป็นแบบนี้มานานแล้ว ฉันขึ้นไปเรียน กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว
ฉันไม่รู้รู้สึก ลำบากใจ ที่จะจากแม่ไปแบบนี้
อาจเพราะ ฉัน ขึ้นไปแล้ว ฉันก็ไม่มีใคร ...... ฉัน ไม่ อยาก ไป จริงๆ
ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้ว นับตั้งแต่วันสุดท้ายที่พวกเรานั่งกินข้าวเย็นด้วยกันที่โต้รุ่ง หน้าหอชาย นับตั้งแต่วันนั้น ฉันก็ต้องก้าวย่างอยู่ใน มหาลัย ... คนเดียว
ฉันร้องไห้
ฉันกำลังร้องไห้
004
แพ้ช่างมัน ก็อยากให้เธอรับปาก ถ้าหากว่าใจเริ่มเหนื่อย
.....
ฉัน แพ้ ตัวเอง
January 10 วันของเรา งานของเรา001
วันนี้วันเด็กแห่งชาติ
ค่ายเด็กใต้ใจดีที่เราจะไปทำสิ่งดีๆกันที่ประจวบ เลื่อนไปสัปดาห์หน้า
วันนี้ ขออยู่ มอ ทำงาน งานที่มากมายเหลือเกิน
รถคงติด เด็กๆคงมีควาสุขไม่น้อย กับวันของเค้า
เด็ก และ ครอบครัว ฝังหัว ฝังใจ กับวิชาโท
ก้อเรารักเด็กนี่นา
สังคมสงเคราะห์เข้าเลือด เข้า กระดูกไปแล้ว
เรามองอะไรรอบๆตัวเราเป็นส่วนหนึ่งของสังคมสงเคราะห์ไปหมด
ว่ามั้ย การช่วยเหลือคน มันมีอยู่ทุกที่ ทุกขณะ ทุกโอกาสจริงๆ
002
ใกล้จะซัมเมอร์แล้ว
เพื่อนๆรุ่นเดียวกับเรา ถึงฝั่งฝัน
เราได้แต่ยืนมองพวกเค้าประสบความสำเร็จในชีวิต
การเป็นคนที่ยืนมองคนที่เรารักจากไป ....
คงไม่ต้องบอกว่าคนที่เหลืออยู่ รู้สึกอย่างไร แค่ไหน
ซัมเมอร์นี้เราไปติดเกาะภูเก็ต
ลงชุมชนราไวย์
ทะเล ทะเล ทะเล
ฉันคงมีความสุข และความคิดถึง .... มากมาย
003
หลายเรื่องจังเลย ช่วงนี้
ฝึกงานหาบ้าน หาที่อยู่ หาหอเทอมหน้า
หอที่พอจะให้เราอยู่ภายในเทอมนึงได้ก่อน
เพราะเราไม่รู้ว่า อีกเทอมที่เหลือชีวิจเราจะไปอยู่ไหนยังไง
งาน ทั้งงานกลุ่มเดี่ยว มากมายจนไม่รู้จะทำไรก่อนดี
ทำที่มันส่งพรุ่งนี้ มะรืนนี้ก่อนแล้วกัน
เราบอกน้องคนนึงไปว่า
ทำในสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก่อน
เรื่องวันอื่นๆที่มันยังมาไม่ถึงยังไม่ต้องคิด
เอาไว้ใกล้ๆก่อน อาจจะมีความคิดที่ดีกว่านี้
เราบอกคนอื่นได้ แต่เราทำเองไม่ได้
เป็นเหมือนกันมั้ย
004
เราคิดถึงจิ๋วหลิวจัง
เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้น ไม่มาก ไม่บ่อย แต่ไม่หายซักที
แต่ก่อน คิดว่าตัวเองอยู่ในภาวะที่อ่อนแอ ...... อีกแล้ว
แต่มันไม่ใช่ ก้อคิดถึง จะเป็นไรไป
อยากถาม อยากพูดคุย อยากบอกอะไรมากมายที่ยังไม่ได้บอก
แต่ไม่รู้จะหาโอกาสไหน เจ้าตัวไม่เปิดโอกาสนั้นเลย
แต่ก่อนเรารู้ว่าสิ่งไหนทำแล้ว เค้ามีความสุข เค้ายิ้มได้
แต่ตอนนี้ เราไม่แน่ใจแล้ว ว่าสิ่งเหล่านั้น ทำแล้วเค้าจะยังมีความสุขมากน้อยแค่ไหน
หรือบางที อาจจะไม่มีเลย
แล้วเรา เอา ยังไงดี
ทำไมสิ่งที่เค้าบอกไว้ เค้าไม่เคยทำมันได้เลย
ทำไม หรือ ลืม หรือ อะไร ทำไม อะไร ยังไง
005
จบ
ทำงานต่อดีกว่า
ทำวิชาไหนก่อนดี
T T
^ ^
ขอบฟ้า ณ เส้นขอบโลก
November 28 ฉันจะเก็บชงโคไปฝากเธอ ... ณ ปาย
สวัสดี… ฤดูชงโค สีชมพูที่มาพร้อมกับลมหนาว ฉันยังไม่มีโอกาสไปเก็บภาพเธอมาทำ pc. เลย ได้แค่มองดูตอนนั่งรถ NGV สาย 1 ผ่านไป ผ่านมา หลายวันแล้ว ยิ้มทักบ้าง พูดเบาๆกับเธอบ้าง ไม่รู้เธอจะได้ยินบ้างไหม ชงโคที่ดูห่างไกลกับตาเบ ทั้งๆที่ต้นอยู่ติดกัน แต่ออกดอกต่างฤดู แต่ก็มีบ้างที่ตาเบบานออกมายิ้มรับความสวยงามเจ้าชงโค บ้าง .. แต่ประปราย ..... เจ้าตาเบ หลงฤดู ชงโค เธอเข้มแข็ง ไม่บอบบางอ่อนแออย่างตาเบ ขอให้ความเข้มแข็งของเธออยู่ยืนยาวให้ฉันได้สดชื่นกับสีชมพูของเธอไปแบบนี้ ..นานๆ ชงโคจ๋า เธอรู้มั้ยว่าลมหนาวที่พัดพามาให้หนาวเนื้อในปีนี้ ได้นำพาความอบอุ่นใจมาให้ฉัน ฉันอยากตะโกนบอกเธอดังว่า ฉันจะได้ไปปายแล้วนะ ปายที่ฉันรอคอยมาตั้งแต่ ม.4 เจ็ดปีแล้วสินะ ที่ชีวิตฉันนั่งนับวันเวลารอคอย ปาย อันเป็นที่รัก ฉันหลงรักปายจากตัวหนังสือของรุ่นพี่นักเรียนหลายๆคน ฉันหลงรักบรรยากาศของปายก่อนที่ฉันจะไปหาสถานที่มาดูด้วยซ้ำไป ฉันจะกลับบ้าน bcb ไปบอกพี่ๆว่าฉันจะได้ไปปายในอีกไม่กี่วัน อย่าหัวเราะฉันเลย ที่เพิ่งได้มีโอกาสดีๆแบบนี้ แน่นอนว่า ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้โอกาสพิเศษแบบนี้หลุดลอยไปไหนไกลจากฉัน รู้มั้ย เจอใครๆ ฉันก็อยากจะบอกกับเค้าว่าฉันจะได้เจอปายแล้ว ฉันอิ่มสุขจังกับคำๆนี้ “ปาย” ใครจะรู้ว่าฉันมีฝันอันยิ่งใหญ่เอาไว้ที่นั่น เคยบอกใครบางคนไว้ ถ้ายังจำได้ แต่สุดท้ายแล้ว คงมีแค่ฉัน ที่จำมันได้ ... หญิงชราบนเก้าอี้โยก ข้างหนังสือกองโต พักผ่อน กาย ใจ ไว้ที่.. .ปาย ปายจ๋า เธอเองจะรู้สึกเหมือนฉันบ้างไหม ความสุขอันยิ่งใหญ่ที่ฉันจะได้รับจากเธอ มันทำให้ฉันเริงร่า มีกำลังใจที่จะทำอะไรตั้งเยอะแยะ ฉันรักเธอตั้งแต่ยังไม่รู้จักหน้าตาของเธอด้วยซ้ำ LOVE AT FIRST READ รอฉันนะปาย ฉันจะเอาความรักที่สั่งสมมาเจ็ดปี หอบไปฝากเธอด้วยอ้อมแขนของฉัน ฉันหวังว่าเธอคงโอบกอดฉันเช่นกัน ฤดูหนาวครั้งนี้ คงจะไม่หนาวมากนัก เพราะฉันคงอบอุ่นใจกับความอิ่มเอม ณ เมืองปาย July 21 นายประภาคาร
001 อยาก รักคุณอีกครั้ง 002
004
March 06 ฝึกงาน......คำสารภาพของนักศึกษาฝึกงาน
หนูเป็นมือใหม่ ยังไม่ประสีประสา หนูยังประหม่า ฝึกงานได้สองสามวัน
พี่เค้าก็มีเมตตา มาช่วยสอนเรื่องการงาน ให้คนที่ไม่เชี่ยวชาญอย่างหนู หนูเองที่ผิดที่ไปใกล้ชิดพี่เค้า พ่อแม่รู้เข้าท่านคงดุหนูน่าดู หนูมันเป็นคนอ่อนไหว ไม่เอาไหนนี่คะครู หนูเลยไม่รู้ต้องทำยังไง ไม่อยากให้เสียชื่อสถาบัน เห็นพี่เขาทุกวัน ยิ่งกังวลยิ่งฝันร้าย ยังเด็กจึงต้องเจียมตัวและใจ ต้องไม่คิดวุ่นวายเป็นนักศึกษา เหลือเรียนตั้งเทอมกว่าจำไว้ แต่ของชั้นปีกว่า หนูต้องขอโทษที่ทำให้ครูเดือดร้อน หนูพวกหัวอ่อน ก็เลยลุ่มหลงลืมไป หนูสารภาพหมดใจ ครูช่วยหนูได้หรือไม่ ช่วยหนูที ช่วยสั่งย้ายทีให้พ้นจากพี่เขา ซัมเมอร์นี้ฝึกงาน
สมองเลยนึกเพลงนี้ขึ้นมา
"คำสารภาพของนักศึกษาฝึกงาน"
ฝึกคนเดียว
โดดเดี่ยว แต่คงจะไม่เดียวดายนะ
มาคิดๆดู พอถึงวันจะฝึกเข้าจริง มานั่งเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองเลือกอีกแล้ว
ตอนนี้ เริ่มคิดได้ ว่าจะฝึกได้มั้ย คนเดียว
เหตุผลที่ไม่ฝึกกับมะ นุช เพราะ
ไม่อยากเวียนวนอยู่แถวรังสิต อยากเปิดหูเปิดตา แถวอื่นดูบ้าง
แต่ไงล่ะ เฮ้อ
สู้ๆ มะมิ้ม
นี่เราจะต้องเปลี่ยนการแต่งตัวใหม่หมดเลยเหรอ
เอาน่า เพื่อตัวเอง เพื่อคณะ เพื่ออาจารย์ และเพื่อธรรมศาสตร์
เธอแบกธรรมจักรไปฝึกงานด้วยนะ
อย่าลืมมมมมม
เรียบร้อยเข้าไว้
เราจะมีความสุขกับการฝึกงานได้มั้ยนะ
เราจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
อาจารย์พูดซะน่ากลัว
แต่พี่ซุปเราน่ารัก
แต่ช่างมันเถอะ
เรารู้ว่าเรา ทำหน้าที่ตรงนี้ได้
จะยังไง
อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน ตามความคิดสติเราให้ทัน
อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด .....
จะยังไง
ฉันยังอยู่ได้ ..... คนดี
สวนสันติจ๋า
สะพานแขวน
เราจะได้เจอกันบ่อยขึ้นแล้วนะ
February 24 บ่ายวันอาทิตย์
เคยสงสัยกับช่วงเวลานี้บ้างไหม หากเราต้องอยู่คนเดียว กับความคิดถึง ที่ส่งไปไม่เคยถึง
มันจะเหงา หดหู่ แค่ไหน
อยากทำตัวให้ว่าง
ทั้งๆที่งานกองอยู่ตรงหน้า
หนังสือ(เรียน)ก็เรียงรายให้หยิบมันมาอ่าน .... ซะบ้าง
ฟ้าทึมๆ ทำให้ความรู้สึกฉันมันกลายเป็นสีเทาไปด้วย
ทรมานตัวเองกับเพลงเศร้า
ไม่รู้เพื่ออะไรเหมือนกัน
อาจเพราะ .... บ่ายวันอาทิตย์ล่ะมั้ง
ที่ทำให้ฉันตกอยู่ในอารมณ์นี้
แต่อีกไม่นาน
ช่วงเวลานี้ก็ผ่านพ้น
และฉันก็จะข้ามผ่านมันไปได้
เหมือนๆกับที่ผ่านมา
อีกสักพัก
ฉันก็จะไปยืนยิ้มให้กับฟ้าที่ระเบียงห้องแล้วล่ะ
แล้วก็คงจะคิดไปในใจด้วยว่า
"ลมพัดเย็นดีจัง"
แต่ก็นั่นแหละ คงอีกสักพักใหญ่ๆ
February 05 นานเท่าไหร่แล้วที่ห่างหายจากรอยยิ้มแห่งความสุขตรงนั้นไปเวลาของฉันหายไปไหน
ช่วงนี้เหนื่อยๆกับการเดินทาง
ทั้งๆที่ในความเป็นจริง ชีวิตฉันก็ยังอยู่กับที่
นั่งดูปฏิทิน ใกล้วันสอบอีกแล้วสินะ
ใกล้สอบงานก็ต้องรีบเร่ง
เป็นเรื่องปกติของชีวิตที่ต้องชินได้แล้ว
ในช่วงแห่งการสอบ
วัน เวลาของฉันหายไปกับหนังสือ
จนฉันไม่มีเวลา ว่าง ทำสิ่งที่ตัวเองรักเลย
ด้วยตระหนักว่าสิ่งนี้คือหน้าที่ที่จะต้องทำให้ดีที่สุด
แต่มันก็ดีที่สุดเอาตอนอ่านแหละ คะแนนไม่ค่อยจะดีที่สุด เท่าไหร่เลย
หลังสอบ ลั่น ลา ได้เต็มที่ หนังสือ ชีท ข่าว กลายเป็นสิ่งที่ฉันตั้งใจลืมไปโดยปริตาและปริยาย
เมื่อก่อน ชีวิตไม่เคยที่จะห่างงหายจากหนังสือ นิตยสาร เลย
ช่วงนี้ แม้จะยังอ่านอยู่บ้าง แต่ ความรู้สึกมันต่างออกไป
หนังสือบางเล่ม ฉันยังไม่อยากอ่าน ถ้าไม่มีเวลาว่างให้กับมันจริงๆ
อยากได้ชือว่า ว่าง แล้วจึงหยิบมาอ่าน อย่างที่เคยบอกใครบางคนไป
ไม่รู้จะเข้าใจ หรือยัง หรือลืมไปแล้ว ก็ไม่รู้ได้
อาจจะไม่ว่างอ่านหนังสือที่รักเท่าไหร่
แต่กับ กระดาษ ปลายปากกา อารมณ์ ฉันไม่ต้องรอให้ว่าง
บทความผ่านน้ำหมึก ดินสอ ฉันก็เรื่อยเปื่อยได้ ตามประสา
เฮ้อ .....
แม้ปากจะบ่นว่าไม่มีเวลา
แต่ก็ไม่เคยเลยซักวัน ที่จะลืมมอง ฟ้ากว้างๆ ผืนใหญ่ๆผืนนี้
สบตากันทุกวัน แต่ฉันก็ยังบอกตัวเองไม่ได้ ว่าอะไรกันนะ
ที่ทำให้ฉันต้องแหงนมองฟ้าบ่อยๆ
ไม่แปลกมากมายอะไร
ที่ทำอะไรไปแล้วให้ความหมายกับมันไม่ได้
เป็นเรื่องปกติของคนอย่างฉันไปแล้วล่ะ
จริงมั้ย ... มะมิ้ม
เจ้าฟ้ายามค่ำคืนคงน้อยใจ
จากที่เคยมองดาวก่อนนอนทุกคืน
จากที่เคยบอกความมืดว่าฝันดี ยิ้มได้ มีความสุขก็ล้มตัวงนอน
กลับกลายเป็นว่า
เห็นที่นอนรออยู่ก็ลืมคิดไปว่าตัวเองอยากจะทำอะไร อยากมองอะไร
เวลาของฉันหายไปไหน
หรือใครมาแชร์เวลาตรงส่วนนั้นไป
หรือจริงๆแล้ว ฉันเอาเวลาไปทิ้งให้กับ ใคร หรืออะไรกันแน่....
ถามไปก็ใช่ว่าจะไม่รู้คำตอบ
ชีวิตมีเรื่องเข้ามาเยอะแยะ
เวลาส่วนตัวลดน้อยลงไปบ้างก็ไม่เป็นไร
ไม่ว่ารอยยิ้ม หรือน้ำตาจะมาแทนที่เวลาตรงนั้น
ฉันก็เรื่อยๆ กับความรู้สึกนี้ไปแล้ว
อย่างน้อยๆ ก็ใช่ว่าจะไม่มีเวลาให้กับตัวเองเลย
อีกไม่นาน
พระอาทิตย์คงจะยิ้มทักทาย
เมื่อนั้น ใจฉันคงจะมีแรงขึ้นอีกครั้ง !!!!
ปล. ตาเบร่วงแล้ว คิดถึงกันบ้างมั้ย ก็ไม่รู้
|
||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
